
Eindelijk kunnen we onze meubeltjes laten komen! Dit was ook geen sinecure, aangezien we eigenlijk al sinds drie weken meubelen hadden gekozen bij een grossist. Als ik dan eindelijk de deposit ga betalen zodat ze de zetels kunnen maken, vertellen ze me doodleuk dat ze onze bedden verkocht hebben... Maar géén nood! Ze hebben er natuurlijk andere! Maar als je nu denkt, nadat we bijna heel hun winkel leegkopen, dat ze die bedden aan dezelfde prijs willen geven... dan ben je nog niet in India geweest!
Resultaat, na drie weken, wordt de deal gecancelled, en staan we op straat zonder enige meubels meer...

De dag erna ben ik dus alle mogelijke meubelwinkels afgegaan van één straat (volgens mij noemt die straat de ‘furniture street’, het was echt de éne na de andere!) Het grappige was, da al die mannen hetzelfde verkochten, allemaal toonden ze me dezelfde catalogus, en allemaaaaaal gaven ze andere prijzen!! Papier en pen in de hand ben ik dus ten strijde gegaan! Ge had het moeten zien!! Dat zijn super kleine winkels, en als ge vraagt of ze ook bedden verkopen ‘of course madame’ (ok, waar liggen die dan??Op uw hoofd??), in de ene winkel moest ge mee naar een koer, in de andere naar een zolderke, in een derde naar de kelder… en overal lagen alle meubelen op elkaar gestapeld, moesten ze vanalles weghalen voor ze me iets konden laten zien!En ikke maar noteren! ’S avonds heb ik men vondsten aan Eric getoond, en zie nu!!! Na nog geen 24 uur zonder meubelen gezeten te hebben, hebben we er nieuwe, EN 14 000 Roepees goedkoper!!! Applaus :)

In ieder geval hebben we goed gelachen als de 'verhuiswagens' aangekomen zijn!! Bij ons zou dat allemaal dubbel en dik ingepakt in een vrachtwagen getransporteerd worden, hier ligt het op een 'verhuis tuk-tuk'! En als ze uw dierbare meubelen naar boven brengen, is het doel: Zo veel en zo vaak mogelijk de muren raken en botsen! (Zoiets kan je dus best niet aanzien!)