15 November 2006 - 2007

Amazing, ik zie me nog staan in de videotheek van Berchem als ik een smsje krijg van Eric: Morgen vertrekken we om 13h00!! Ben direct naar huis gereden, dat bericht aan m'n ouders getoond ("Ge zijt er mee aan het lachen zeker? Euh, neeeeeeeeeee")! Inderdaad, nog geen 24 uur op voorhand wisten we dat we 15 november gingen vertrekken!


Een jaar zitten we hier ondertussen! EEN VOL JAAR!! Ons veilig appartementje hebben we ingeruild voor het onbekende, alles opgegeven (ik althans qua werk) en alle meubelen gestokkeerd, voor een héél nieuw avontuur!

De dag dat we hier aankwamen zal ik van m'n leven NOOIT vergeten!!!! Wenen, lachen, het was precies allemaal hetzelfde! We wandelden in de zogezegde (volgens de taxi chauffeur) 'schoonste straat van Pune' en het enige dat ik kon denken was 'als DAT de schoonste straat is, my god, wat gaan we hier dan meemaken???? SNIF SNIF') Ja, het doet toch iets met u hoor, om plots te weten dat je 18 maanden in een onbekend land gaat wonen, waar je zonder je familie en vrienden zit, geen enkele plek kent... waar je enkel elkaar hebt om op terug te vallen!!

Ik zal me ook eeuwig herinneren dat Eric de eerste nacht zei, om mij te troosten 'Och, laten we het enkele weken bezien! Kunnen we hier niet aarden, dan keren we terug, beloofd' Ewel, ik blijf erbij dat hij er geen woord van meende (haha) maar toch moest ik zoiets van hem op dat moment horen! En van dan af, ben ik het beginnen bezien als 'vakantie' in het begin en 'we rollen er dan wel vanzelf in' daarna!

En inderdaad! Wat zijn we snel in een aangenaam leven gerold seg!!! Echt waar, we beleven hier een onvergetelijk avontuur!
Eric heeft kennisgemaakt met de Indische manier van werken, in het begin wat argwanend maar nu zijn het allemaal goede vrienden van hem geworden, een tof Indisch team die voor elkaar opkomt. Eric geniet hier van het leven op zijn eigenste rustige manier!
En ik, ik geef toe... veel vrijwilligerswerk, buiten de WIN, heb ik tot hiertoe niet uitgevoerd... Wel heb ik dit voorbijgaande jaar gebruikt om aan 'mezelf' te werken! Niet alleen op fysisch niveau door te sporten,te letten op wat ik eet, enzovoort, maar ook aan m'n karakter werk ik elke dag, meer bepaald m'n scherpe kantjes van m'n karakter! En ik ben er zeker van, tegen dat we naar huis gaan, zullen die scherpe kantjes afgerond zijn! En dat is voor mij een achievement op zich! Ook ik geniet elke dag van het zalige leventje, en zie ik erop dat Eric niets tekort komt als hij na een drukke dag werken thuiskomt! Wie had dat gedacht, als ik op en neer holde naar het werk, dat ik op dit eigenste moment de perfecte huisvrouw ben??!! Ik niet hoor! :)

Ook aan onze relatie werken we dagdagelijks! Doe het maar eens na om elke avond samen door te brengen met z'n tweetjes, elke weekend-dag samen op trot te zijn en 's avonds met vrienden weg te zijn! Hoeveel avonden zijn we al van elkaar gescheiden geweest? Ik kan ze nog altijd op één hand tellen! En ik verzeker u dat het soms moeilijk is, constant samen te zijn, kleine dingen kunnen soms tot het ridicule uitvergroot worden... Maar toch zijn we duizend keer meer naar elkaar toegegroeid, we kunnen elkaar niet meer missen!!! En dat is het mooie aan dit avontuur, het is een avontuur van ons tweeën, we beleven echt ALLES SAMEN!! We zijn er altijd voor elkaar, we houden continu rekening met elkaar,... Dit gaan we vast ook missen hoor, een leventje enkel met ons tweeën, want in België zal ik al sneller iets met vriendinnen doen, Eric met vrienden...
Natuurlijk zijn er sommige momenten dat het wat moeilijker is... Alhoewel die eigenlijk niet vaak voorkomen! Voor mij was het vooral moeilijk bij elke terugkeer van België, maar dan wist ik dat ik gewoon enkele vriendinnen moest opbellen, en dan ging dat vanzelf weer over! Minder leuke momenten zijn het als één van ons beiden hier alleen achtergelaten wordt door de andere in Pune... Ik heb het zelf ocharme maar zes dagen moeten meemaken om hier alleen te zitten, maar ik verzeker u, every single day was ik aan het wenen, want hier alleen zitten 's avonds heeft totaal maar dan ook totaal geen charme hoor! Je loopt hier dan echt verloren!!! Héhé, zo hard hangen we dus aan elkaar vast hé ;-)

We zijn er klaar voor om de laatste zes maanden in te zetten! Laatste maanden dat we moeten profiteren van alles wat ons hier voorgeschoteld wordt, dat we alles moeten opsnuiven, want... dit leven krijgen we nooit meer terug! En wees er maar zeker van dat we ervan zullen profiteren!!! Want daarna zullen het enkel nog herinneringen zijn, super mooie herinneringen!
Het meest magische moment van ons verblijf in India!!!

HET HUWELIJKSAANZOEK!!

Maar tegen dan, gaan we nieuwe spannende dingen meemaken, dus geen paniek, we vallen na dit avontuur niet in een zwart gat hoor! :)


Eric, bedankt dat je me toch van gedacht hebt kunnen doen veranderen, tussen het 'zotteke, ik ga wel ni naar een land zoals India zenne' tot (toegegeven, meerdere maanden later haha) 'Ok, let's do it!' Ik ben super blij dat we uiteindelijk hier gestrand zijn, want een spannender avontuur hadden we niet kunnen beleven ergens anders!!! Ik ben blij dit met jou te beleven, definitly!!!