Deze week was het in alle opzichten European Week. Er werd dan ook door een nieuw Belgisch koppel een date georganiseerd met alle Belgen, om eerst naar de European Filmfestival te gaan en daarna te gaan eten in Le Meridien met als buffet, European Food (wat je daarbij kan verwachten??? Vanalles en nog wat door elkaar héhé).De film was "Lang Weekend" met Jan Decleir, maar jammer genoeg begon die al om 18u30 (en aangezien de opkomst groot ging zijn, moesten we er om 18uur al zijn... voor Eric hééééél moeilijk om daar zo vroeg te zijn, dus wij hebben geskipt!), wij zijn dan om 20 uur naar Le Meridien geweest! Het werd een gezellige avond met enkele nieuwe gezichten, en een leuke afsluiter in de discotheek van het Hotel, Scream! Was wel eens leuk om daar ook te zijn!!!
Net voor het eten zijn we naar het ziekenhuis gegaan, afdeling materniteit, want de vrouw van Huzefa is gisteren bevallen! Een hele schattige jongen!! CONGRATS!
Een foto van het ganse team van Eric! Wat een bende!
Gisterenavond werden we om half acht verwacht aan 11, East Street Café. Een londense bus die er sinds enkele maanden staat en waar ze langs achter een gans restaurant geopend hebben! We werden er opgewacht door het ganse team van Shashi, waar Eric 18 maanden voor gewerkt zal hebben!!! Jawel,gisteren was het de laatste keer dat we met z'n allen de tafel zouden delen, daar enkelen vandaag naar Delhi vliegen om er aan het Coke project te beginnen (vorig jaar was Eric ook één van hen... remember... ik ben naar hem toe gevlogen... en we zijn naar de Taj gereden?? :-)))
Het werd een super super gezellige avond met allemaal héle toffe mensen rondom ons, die we op die 18 maanden heel hard hebben leren appreciëren! Eerst zaten we boven in dat overvol restaurant. Een gezellige plek om met zulk een bende te babbelen (we waren met 17) en dé gelegenheid opdat iedereen DE Cricketbat zou kunnen tekenen! Deze bat waren we vorige week gaan kopen met Dinesh & Priti, en het leuke is nu dat het gesigneerd is door héél zijn team! Leuke herinnering om later aan de muur te hangen (als hij er niet mee speelt of course ;-))
Om te eten zijn we naar een grotere tafel verhuisd en hebben we echt nog eens geproefd van die leuke sfeer die er tussen zijn collega's is!! Toch iets dat in België in mindere mate aanwezig is hoor, zulk een sfeer, met z'n allen, buiten de werkuren! Eric heeft er een speech gehouden (uit de losse pols héhé) over de leuke maanden dat hij hier gehad heeft op het werk en erbuiten, en dat hij de sfeer zeker en vast zal missen! Voor iedereen hadden we Merci chocolaatjes meegenomen! Als bedankje!
En als we gedaan hadden met eten, kwam er een taart die ze voor ons besteld hadden (tot dan hadden we eigenlijk nog steeds niet door dat Alook (een Indiër die altijd in Dubai gewoond heeft) ook terugkeert naar Dubai en tevens zijn laatste werkdag heeft op 9 mei!!
Natuurlijk, wat gebeurt er als je taart krijgt voor een bepaalde gelegenheid??? Je moet het stuk afsnijden (in dit geval wij driën) en dan geeft iemand je een stuk dat je moet opeten en intussen smeren ze je gezicht vol met chocolade! :-) Daarna, zoals het een goede Indiër betaamt, "gedaan met eten, wegwezen!" En dus tijd voor het afscheid... Meerendeels zal Eric vandaag en de komende dagen nog op kantoor zien, maar zijn maatje, Dinesh, zal hij niet meer zien... Die vertrekt naar Delhi en is echt wel jammer... Ze hebben elkaar daar leren kennen, zaten drie weken samen op het project en sindsdien super goede vrienden geworden! 
Een Indiër met een GOUDEN hart, altijd klaar om ons te helpen, altijd klaar om ons mee te nemen en mensen te leren kennen! Het is echt waar mede dankzij hem dat Eric zulk een leuke tijd beleefd heeft op kantoor (en erbuiten!). Ze zullen elkaar zeker missen, maar we zijn er zeker van dat we hem zeker en vast terug zullen zien!! Waar of wanneer, who knows, maar dat het zal gebeuren, is zeker!
Hampi
In een afgrijselijke hitte zijn wij tussen de natuur en de rotsen beginnen wandelen! Het werd een PRACHTIGE wandeling, langs de rivier, langs een bananenboom-vallei, door de rotsen heen, tussen het groen... Super leuk!!! Ook hebben we zo een mooie tempel gezien, die via de weg onbereikbaar is! Maar tegen 2 uur werd het toch wel héél warm, bedachten we dat we toch halve gekken waren door in een open ruimte met de zon recht op ons gezicht te wandelen, dus zijn we ergens gaan lunchen en wilden we een dutje doen in ons (zo leek) tof hotel! Ja, hallo! De zon was daar dus de GANSE NAMIDDAG op aan het schijnen en een COOLER is allesbehalve COOL, tenzij je er RECHT VOOR gaat staan! Wat een hel dus!! 
We besloten om 's avonds dan maar op zoek te gaan naar een ander hotel :-)) Na ons deugdoend dutje (ahum) zijn we een hoed (voelde me een echte Texas Ranger met m'n hoedje) voor me gaan kopen, want ik was super hard verbrand op m'n gezicht! Daarna zijn we in de Mango Tree Restaurant gaan eten, wat een super gezellig restaurantje was met een prachtig zicht over de palmbomen, de vallei, de rotsen! En het eten was ook super lekker, geserveerd op een bananenblad, zittend op de grond aan een laag tafeltje! 
Om 20 uur waren we dan aangekomen in die oververhitte kamer! Ik besluit dan uiteindelijk om mezelf 180° te draaien zodat ik met m'n hoofd bijna IN de cooler zit (had hoofdpijn en natuurlijk ging het daarmee niet voorbij gaan, want zo een cooler maakt super veel lawaai!!!). Wat wel grappig was, was dat ik aan Eric zei 'Het enige dat me hier nog kan redden is dat het hier gewoon kei hard begint te gieten!'... Maar ja, het regent nooit in India... Of toch bijna nooit... Maar enkele uren later, werd ik gewekt door een enorme regenstorm!!! Hohoho!!! It made my day!!! Zalig!!! 
(Eric had er niets van gemerkt, dus de volgende morgen begon ik me toch wat zorgen te maken of ik dit nu allemaal gedroomd had, of dat het toch werkelijk was... maar het was waar hoor héhé!).
Zaterdag hebben we een beetje gek gedaan... We gingen eens een fiets huren om gemakkelijker en sneller (enfin, DACHTEN WE) alle mooie dingen te zien! We begonnen na een heerlijk ontbijt aan onze 15km durende trip! Al lachend zeg ik nog aan Eric (en daarna ben ik echt beginnen oppassen met wat ik zei, wie weet kwam dan ECHT alles uit), dat het me niet zou verbazen dat ik platte band zou rijden, want héééél m'n jeugd heb ik mogen aanhoren dat ik geen fiets kon aanraken zonder hem kapot te maken! Enfin... We fietsen, stoppen bij mooie ruïnes, fietsen door, helling op, helling af (lekkere wind in de haren)... En komen aan bij de Lotus Mahal (er zijn drie betalende dingen in Hampi, maar je doet ze best allemaal op 1 dag).
Nadat we deze prachtige monumenten gezien hebben, fietsen we door en bedenk ik dat ik plots niet erg veel conditie meer heb, want dat het toch wel héél hard trappen was... Jawel hoor, na 5 km gefietst te hebben van de 15, HAD IK PLATTE BAND!!! En niemand die je dus kan helpen hé, nee, daar sta je dan met je fiets (geen enkele rickshaw die leeg is, want die komen enkel met toeristen en doen dan de hele toer met hen...) enfin, we beslissen om NIET terug te keren, maar om gewoon de ganse toer verder af te maken, op een lekke band dus! GOED ZOT!! 
Ik denk dat ik het nog 4 km op karakter heb uitgehaald om op die fiets verder te rijden (jaja, ik weet dat je dat niet mag doen, maar het kon me niet schelen!), daarna heeft Eric overgenomen, maar wat bleek??? De achterband was ook plat!!! Hoho!! NOOIT MEER HUUR IK EEN FIETS IN INDIA!! Haha!!! Enfin, we beslissen om uiteindelijk verder te stappen, het was nog maar 2 km tot aan de mooiste tempel van Hampi! We hadden er natuurlijk niet op gerekend dat die laatste twee kilometers niet op macadam waren, maar op rode aarde, in een open veld, waardoor we echt half dood aan het gaan waren... Het was ondertussen 14 uur en 47 graden boven ons hoofd!! 
Onze armen zo rood als kreeft, maar ja, met een fiets die je moet vasthouden kan je moeilijk je armen wat achter je lichaam verstoppen hé!! Enfin, wij zijn meer gewoon, dus zijn we kranig verdergestapt! (Voor mensen die van plan zijn naar Hampi te gaan, neem LITERS water mee als je te voet of met de fiets ga, want je hebt echt niet veel standjes waar je er kan kopen!). Uiteindelijk ben ik met de fiets van Eric water gaan halen aan de tempel en heb ik aan verschillende wagens gevraagd of ze Eric en de fiets niet wilden oppikken... Nope... Indiërs kunnen één ding héél goed (STAREN, maar daarover een andere keer meer) maar helpen?? Nee nee, daar doen ze niet aan mee!!! Rrr!!
Toen we eraan begonnen zei ik nog dat ik wel ging zien tot waar ik kon geraken, maar ik was echt super fier dat ik helemaal, en zonder al te veel moeite, boven geraakt ben en dit ook gezien heb!!! WAUW!!! Echt, 18 maanden geleden had ik dit in deze hitte en zonder de fitness nooit kunnen doen!! Nu heb ik het bewijs dat mijn conditie er super hard op voorruit gegaan is!! Jipie!! 
Dat zicht, dat had ik nog nooit gezien!! Je kreeg daar een super mooi zicht van gans Hampi! Zo kon je zien waar we allemaal naartoe gegaan waren (en oh my God, wat hebben we veel afgewandeld!!!) en zag je het beeld van uit de boekjes :-)!!!
